Η νεανική βία, η ψυχική υγεία, ο σχολικός εκφοβισμός, η εξάρτηση από τις οθόνες και το cyberbullying συγκεντρώνουν τα υψηλότερα ποσοστά ανησυχίας και ταυτόχρονα θεωρούνται ζητήματα που χειροτερεύουν. Είναι η «κρίση σε εξέλιξη» του 2026 — ο σύγχρονος ψυχοκοινωνικός πυρήνας γύρω από τον οποίο συγκροτείται η δημόσια συζήτηση.
Στον αντίποδα, έξι διαχρονικά προβλήματα — τα ναρκωτικά, ο τζόγος, το αλκοόλ, οι διατροφικές διαταραχές, ο αυτοτραυματισμός και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα — δεν μπαίνουν στην πρώτη γραμμή της ατζέντας. Κάποια, όπως ο τζόγος και τα ναρκωτικά, αναγνωρίζονται ότι χειροτερεύουν. Παραμένουν όμως ορατά αλλά απόμακρα — πραγματικότητες που αναγνωρίζουμε χωρίς να μας αφορούν άμεσα.
Η πολιτεία κρίνεται συνολικά ανεπαρκής. Σε κανένα από τα 12 ζητήματα το ποσοστό αυτών που πιστεύουν ότι «γίνονται αρκετές ενέργειες» πρόληψης και ενημέρωσης δεν αγγίζει ούτε το ένα τρίτο του πληθυσμού — κορυφώνεται στο 30% για το bullying και στο 29% για το κάπνισμα. Η αντίληψη αποτελεσματικής κρατικής παρέμβασης περιορίζεται ουσιαστικά στο κάπνισμα, το μόνο ζήτημα που εμφανίζεται ως «υπό έλεγχο» στον νοητικό χάρτη του 2026.
Οι γυναίκες ανησυχούν περισσότερο από τους άνδρες για σχεδόν όλα τα ζητήματα. Η μεσαία ηλικιακή ομάδα 35-54 είναι η πιο ευαίσθητη στην ψυχική υγεία (+12.5 μονάδες έναντι του μέσου όρου) και την εξάρτηση από τις οθόνες (+15.1 μονάδες) — οι γονείς, εν ολίγοις. Οι κάτοικοι μη αστικών περιοχών δηλώνουν συστηματικά υψηλότερη ανησυχία για ζητήματα που συχνά θεωρούμε αστικά: εξάρτηση από τις οθόνες (+13 μονάδες έναντι του συνόλου), σχολικός εκφοβισμός (+10 μονάδες) και cyberbullying (+9 μονάδες). Αντίθετα, οι νέοι 17-34 βλέπουν τα ζητήματα του ψηφιακού περιβάλλοντος να χειροτερεύουν λιγότερο από τον μέσο όρο — ίσως επειδή έχουν μεγαλώσει μέσα σε αυτά και τα αντιλαμβάνονται ως τμήμα της φυσιολογικής καθημερινότητας, όχι ως πρόβλημα.
Η ιεραρχία της ανησυχίας σε κάθε υποσύνολο
Το ποσοστό που δηλώνει «πολύ» ή «αρκετά» ανήσυχοι για κάθε ζήτημα. Επιλέξτε δημογραφικό ή πολιτικό υποσύνολο για να δείτε πώς μετατοπίζεται η ιεραρχία — ποια ζητήματα εκτινάσσονται και ποια υποχωρούν.
Η αντίληψη επιδείνωσης σε κάθε υποσύνολο
Το ποσοστό που θεωρεί ότι το ζήτημα έχει χειροτερέψει «πολύ» ή «αρκετά» την τελευταία 5ετία. Φιλτράρετε για να δείτε πώς αλλάζει η αντίληψη επιδείνωσης ανά δημογραφικό ή πολιτικό υποσύνολο — συχνά διαφορετικά pattern από την ανησυχία.
Οι Έλληνες δεν εκφράζουν εμπιστοσύνη στον τρόπο που η πολιτεία δρα σε σχέση με αυτά τα 12 ζητήματα. Σε κανένα δεν θεωρεί η πλειοψηφία πως γίνονται αρκετές ενέργειες πρόληψης και ενημέρωσης.
Υπάρχουν ωστόσο διαβαθμίσεις. Η δημόσια απάντηση φαίνεται πιο ενεργή εκεί όπου έχει κτιστεί μακροχρόνια θεσμική υποδομή — στις διατροφικές διαταραχές (39% θεωρούν ότι δεν γίνονται αρκετά), στο κάπνισμα (42%), στα Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα (42%). Παραμελημένες εμφανίζονται τόσο διαχρονικές μάστιγες χωρίς συνεκτική θεσμική πλαισίωση — ο τζόγος (52%), τα ναρκωτικά (51%) — όσο και πιο πρόσφατες κρίσεις που δεν έχουν ακόμη συστηματική απάντηση: η νεανική βία (52%) και η εξάρτηση από τις οθόνες (50%).
Σε ποια προβλήματα εστιάζει η πολιτεία και ποια ξεχνά
Κάθε ζήτημα στους δύο άξονες — οριζόντια η αντίληψη επιδείνωσης (πόσο χειροτερεύει), κάθετα η αντίληψη επάρκειας κρατικής δράσης (% που λένε «γίνονται αρκετές»). Τα τεταρτημόρια αναδεικνύουν τέσσερις καταστάσεις. Φιλτράρετε για να δείτε πώς μετατοπίζεται το ελληνικό τοπίο ανά υποσύνολο — σκιά = θέση στο Σύνολο.